Νεοτερα

Αντισημίτης όποιος στηλιτεύει την πολιτική του Ισραήλ;

Από Δημήτρης Δαμασκηνός , Κυριακή, 22 Απριλίου 2018 | 11:42 π.μ.




Η Ισραηλινή Πρεσβεία προσβάλλεται από σκίτσα...

....και όχι από όσα το κράτος του Ισραήλ πράττει ενάντια στους Παλαιστίνιους



Το Περιοδικό  20/04/2018


Αντίδραση από την ισραηλινή πρεσβεία προκάλεσαν δύο σκίτσα του Μιχάλη Κουντούρη που δημοσιεύτηκαν στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 10 και 11 Απριλίου. Η εφημερίδα έλαβε δύο επιστολές για δημοσίευση, στις οποίες στηλιτεύεται η κριτική που άσκησε ο σκιτσογράφος στην πολιτική του Ισραήλ για τη στάση του απέναντι στους Παλαιστίνιους. Θεωρώντας (η πρεσβεία του Ισραήλ) ότι φταίνε οι Παλαιστίνιοι για το αίμα που χύνεται κάθε μέρα στον τόπο τους, και πιστεύοντας ότι αυτή την οπτική πρέπει να προβάλλουμε ως δημοσιογράφοι, επιβεβαίωσε με τον καλύτερο τρόπο πόσο ακόμα περισσότερο χρειάζεται να παίρνουμε θέση σε αυτό που συμβαίνει εδώ και χρόνια στην Παλαιστίνη και πόσο χρειάζεται να αναπτύξουμε ακόμα μεγαλύτερη αντίδραση στις συνεργασίες των κυβερνήσεων με τους σφαγείς των Παλαιστινίων. Και να μην ξεχνάμε ότι η Άχεντ Ταμίμι και η μητέρα της είναι ακόμα στις ισραηλινές φυλακές, τυχερές ίσως που δεν είχαν την τύχη τόσων χιλιάδων παιδιών και μαμάδων που σκοτώθηκαν από ισραηλινά πυρά.



Ο Μιχάλης Κουντούρης, απαντώντας στην κριτική που δέχτηκε από συνάδελφό του μέσα στην εφημερίδα, ο οποίος τον κατηγόρησε για…αντισημιτισμό(!) δημοσίευσε την παρακάτω επιστολή στην Εφημερίδα των Συντακτών, στις 19 Απριλίου.


«Η δική μου απάντηση στις κατηγορίες για αντισημιτισμό, όπως δημοσιεύεται σήμερα (19-04-2018) στην ΕφΣυν:

ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΑΠΟΥΣΙΑ ή ΕΞ ΟΙΚΕΙΩΝ ΤΑ ΒΕΛΗ


Στις 30 Μαρτίου 2018, δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι της Παλαιστίνης συγκεντρώνονται σε πέντε σημεία κατά μήκος των συνόρων της Λωρίδας της Γάζας σε μια κινητοποίηση, γνωστή σε όλους ως «Πορεία της Επιστροφής». Ο ισραηλινός στρατός απαντά στην κινητοποίηση με πυρά. Πέφτουν οι πρώτοι νεκροί.


6 Απριλίου, η λίστα μετρά 24 νεκρούς.


10 Απριλίου, δημοσιεύεται το σκίτσο του κρατούμενου που φέρει στο πέτο τη Λωρίδα της Γάζας στη θέση του κίτρινου αστεριού. Την ίδια μέρα δημοσιοποιείται βίντεο που καταγράφει ισραηλινό ελεύθερο σκοπευτή να πυροβολεί άοπλο Παλαιστίνιο, πανηγυρίζοντας για την «επιτυχία» του. 11 Απριλίου, την επομένη, δημοσιεύεται στην ΕΦ.ΣΥΝ. το σκίτσο του ελεύθερου σκοπευτή με τις ματωμένες παλάμες πάνω στο Τείχος των Δακρύων. Και τα δύο σκίτσα προκάλεσαν την αντίδραση της ισραηλινής πρεσβείας. Ως αποτέλεσμα, η εφημερίδα λαμβάνει προς δημοσίευση δύο επιστολές από την πρέσβη του Ισραήλ και μία επιστολή-άρθρο του δημοσιογράφου Βίκτωρος Ισαάκ Ελιέζερ.


Την ίδια μέρα που δημοσιεύεται η επιστολή του Β. Ι. Ελιέζερ, ο συνάδελφος Δημήτρης Ψαρράς σε άρθρο του με τίτλο «Δεν ξεχνούμε το Ολοκαύτωμα» εκφράζει κατηγορηματικά τη διαφωνία του με τα σκίτσα, αναφέρεται στα «όρια της ελευθερίας στον Τύπο και ειδικά στην πολιτική γελοιογραφία» και δεν διστάζει να με στοχοποιήσει και αυτός ως αντισημίτη.


Ο καλός συνάδελφος μεταξύ άλλων, κάνει σαφές προς κάθε κατεύθυνση ότι τα σκίτσα μου δεν εκφράζουν σε καμία περίπτωση την, ούτως ή άλλως, γνωστή θέση της εφημερίδας κατά του αντισημιτισμού.


Σωστά. Εξάλλου, κανείς δεν περιμένει από την Εφημερίδα, ανεξάρτητη και πολυφωνική από τη γέννησή της, να ταυτίζει τη γραμμή της με ένα σκίτσο ή ένα άρθρο.


Παρά ταύτα, δεν επιτρέπω σε κανέναν να επικαλείται αυτή την «ποικιλομορφία των απόψεων» και, διαφωνώντας μαζί μου «ρητά ή υπόρρητα, από τις στήλες της» (sic) να με εξομοιώνει με κάθε είδους Πλεύρη και να υπονοεί ρατσιστικές θέσεις και συμπεριφορές εκ μέρους μου.


Συστατικό στοιχείο της τέχνης της γελοιογραφίας είναι η σάτιρα. Και η σάτιρα, εξ ορισμού, καυτηριάζει, στηλιτεύει, κρίνει. Είναι ασεβής και είναι αυθάδης.


Θεωρούσα ανέκαθεν καθήκον, υποχρέωση και τιμή μου η δουλειά μου να στρατεύεται, ενάντια στις εξουσίες, τους φασισμούς, την αδικία. Απέναντι στις γενοκτονίες, στα καθεστώτα που φυλακίζουν ανηλίκους (#freeahedtamimi) και δολοφονούν αθώους, απέναντι στους ελεύθερους σκοπευτές.


Όμως, δεν θεωρώ ούτε καθήκον, ούτε και υποχρέωσή μου να λογοδοτήσω σε κανέναν άλλο, πέρα από την συνείδηση και τους αναγνώστες μου.



Για το ίδιο θέμα ο «Μετέωρος» Δημήτρης Νανούρης έγραψε μεταξύ άλλων: «… Στο youtube προβάλλεται ανατριχιαστικό βίντεο, στο οποίο Ισραηλινοί στρατιώτες με πλήρη εξάρτυση διασκεδάζουν σημαδεύοντας στο δοξαπατρί άοπλους, ανήλικους Παλαιστίνιους. Στην τελευταία σελίδα της «Εφ.Συν.» δημοσιεύονται δύο, προδήλως εννούμενα περιέργως, έργα του Μιχάλη Κουντούρη. Το πρώτο: Στο πέτο του κρατούμενου μέσα απ’ το συρματόπλεγμα στρατοπέδου που παραπέμπει στο Νταχάου υπάρχει η ένδειξη «Λωρίδα της Γάζας» στη θέση του κίτρινου αστεριού. Πάνοπλος φαντάρος, στο άλλο, ματώνει το Τείχος των Δακρύων με το αποτύπωμα της παλάμης του. Ακολουθούν επικρίσεις από θιασώτες της σάτιρας α λα καρτ. Το ξεχασμένο πηγάδι του τάχατες πολιτικώς ορθού καραδοκεί να καταπιεί το επόμενο θύμα του.»


Εξάλλου ο Νικ. Βουλέλης απάντησε στην πρέσβη του Ισραήλ αναφέροντας μεταξύ άλλων τα εξής: «…Τόσο στην πρώτη επιστολή σας όσο και στη δεύτερη, που δημοσιεύουμε σήμερα, επικαλείστε «την πληρέστερη ενημέρωση» των αναγνωστών μας και αναφέρεστε στη Γάζα και στην ιστορία του Ισραήλ. Φαίνεται, όμως, ότι υποτιμάτε την επαρκέστατη ενημέρωσή τους για τα ζητήματα αυτά… Στην επιστολή σας τονίζετε ότι οι Παλαιστίνιοι «αρνήθηκαν το δικαίωμά μας σε αυτή την Γη. Αυτή η τραγωδία συνεχίζεται μέχρι σήμερα». Οι αναγνώστες μας γνωρίζουν όμως πολύ καλά ότι 20 χρόνια μετά την κατάληψη από το Ισραήλ της Δ. Οχθης και της Γάζας, το Εθνικό Παλαιστινιακό Συμβούλιο πήρε μια ιστορική απόφαση-τομή στο Αλγέρι (15/11/1988), αναγνωρίζοντας το κράτος του Ισραήλ στα σύνορα του 1967… Στη συνέχεια, κυρία Πρέσβη, γράφετε ότι «η κυβέρνηση του Ισραήλ συνεχίζει να πιστεύει ότι η μοναδική λύση είναι η λύση των δύο κρατών»! Οταν απευθύνεστε στους Ελληνες πολίτες με αυτήν τη διαβεβαίωση, πρέπει να εξηγήσετε πώς συμβιβάζεται αυτό με το γεγονός ότι το Ισραήλ συνεχίζει εδώ και 50 χρόνια τον εποικισμό των κατεχομένων παλαιστινιακών εδαφών με χιλιάδες νέους εποίκους, πρακτική αντίθετη σε κάθε έννοια δικαίου και καταδικασμένη από όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ! Γιατί το Ισραήλ ροκανίζει σταθερά με νέους οικισμούς τα παλαιστινιακά εδάφη, διαιωνίζοντας την κατοχή των εδαφών αυτών και καθιστώντας σχεδόν αδύνατη την προοπτική ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους;… Για την περιγραφή της κατάστασης στη Γάζα, δεν θα ήθελα να σας προσβάλω λέγοντας ότι υποτιμάτε τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας. Η εγκατάλειψη της Λωρίδας από το Ισραήλ το 2005 δεν ήταν ενταγμένη στην αναγνώριση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, αλλά ελιγμός, γιατί απλώς ήταν ασύμφορη πλέον η άμεση κατοχή της… Απορρίπτουμε κατηγορηματικά τον ισχυρισμό ότι η κριτική μας απέναντι στο Ισραήλ θα μπορούσε να υιοθετηθεί «ευχαρίστως» από «κάθε επίδοξο τρομοκράτη για να τεκμηριώσει το μίσος του εναντίον των Εβραίων και του Ισραήλ». Ο ισχυρισμός αυτός είναι κλασική περίπτωση εργαλειοποίησης του Ολοκαυτώματος για να συκοφαντείται ως αντισημιτική η οποιαδήποτε θαρραλέα κριτική γίνεται στο όνομα πανανθρώπινων αξιών και αρχών…»



Παρακάτω η Επιστολή-Ανακοίνωση της ΛΕΣΧΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΩΝ
 
«Δύο γελοιογραφίες του Μιχάλη Κουντούρη στην Εφημερίδα των Συντακτών που στηλίτευαν το έγκλημα που διεξάγεται στ
η Λωρίδα της Γάζας, ήταν αρκετές για να ξεκινήσει μια εξοργιστική επιχείρηση στοχοποίησης και απαξίωσης του εκλεκτού συναδέλφου και της δουλειάς του.

Η επίθεση αυτή, δυστυχώς, δεν μας αιφνιδιάζει. Είναι η πολλοστή φορά που επιστρατεύεται η βαριά κατηγορία του αντισημιτισμού για να εξουδετερωθεί η άποψη ένας σκιτσογράφου που επιλέγει να καυτηριάσει την πολιτική του Ισραήλ απέναντι στην Παλαιστίνη και χρησιμοποιεί ως «πρώτη ύλη» την Ιστορία. Συστηματική είναι επίσης η προσπάθεια των επίδοξων λογοκριτών να προσπαθούν να δικαιολογήσουν ως μια «κακή ελληνική γελοιογραφική παράδοση» το γεγονός ότι βάλλουν κατά σύστημα κατά κορυφαίων γελοιογράφων που η πορεία τους, οι ευαισθησίες και το ήθος τους είναι καταγεγραμμένα με χρυσά γράμματα στην Ιστορία του Τύπου, και γι αυτό έχουν επιβραβευθεί από την εμπιστοσύνη και την αγάπη των αναγνωστών.

Στην περίπτωση του Μιχάλη Κουντούρη αστοχούνε διπλά, γιατί πρόκειται για τον έλληνα γελοιογράφο με τις περισσότερες διεθνείς διακρίσεις. Προφανώς όλος ο πλανήτης αποτελεί μια «κακή ελληνική παράδοση».

Ως Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων εκφράζουμε τη συμπαράσταση μας στον Μιχάλη Κουντούρη και διαβεβαιώνουμε πως τέτοιες επιθέσεις δεν θα μένουν αναπάντητες. Γνωρίζουμε πως ως κρίνοντες, κρινόμαστε. Το επιδιώκουμε άλλωστε. Ωστόσο είναι εντελώς διαφορετική η σκληρή, ακόμα και η κακοπροαίρετη κριτική από την συκοφαντία και την «δολοφονία χαρακτήρα». Πόσο μάλλον όταν στιγματιζόμαστε ως φορείς απόψεων τις οποίες πολεμάμε καθημερινά μέσα από τη δουλειά μας, όπως ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός και η μισαλλοδοξία.
  
Αθήνα 19/4/2018

Μια παλιά μαχαιριά που κάθε 22 Απρίλη στάζει πύον

«Επιδρομή από φασιστοειδή στοιχεία και μέλη της ΕΠΕΝ οπλισμένα με στιλέτα και λοστούς έγινε χθες το πρωί στη Νομική Σχολή της Αθήνας, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν εννιά φοιτητές και να προκαλέσουν ζημιές στο κτίριο».

Ήταν 22 Απριλίου του 1986, λίγες ημέρες πριν τις φοιτητικές εκλογές εκείνης της χρονιάς. Στο κτήριο της Νομικής επικρατούσε μια διάχυτη ανησυχία.
Είχε προηγηθεί μια άγρια συμπλοκή στη Σόλωνος την προηγούμενη μέρα ανάμεσα σε μέλη της ΔΑΠ και της Πανσπουδαστικής και όλοι περίμεναν τη συνέχιση της κόντρας.

Ήταν νωρίς το πρωί και οι λιγοστοί φοιτητές κυκλοφορούσαν μουδιασμένοι. Η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι αλλά κανείς δεν ήξερε που και πως θα ανάψει το φυτίλι.
Στην είσοδο της Νομικής κάτι λίγα πηγαδάκια με καφέ και τσιγάρο δίχως όρεξη για πολλά. Για μάθημα ούτε λόγος. Στο επίκεντρο της κουβέντας το ξύλο της προηγούμενης μέρας και ο φόβος των αντιποίνων για τα σπασμένα τραπεζάκια της ΔΑΠ από τους Κνίτες.

Σχεδόν κανείς δεν ήξερε πως την ίδια ώρα συνεδρίαζε το Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ, με κεντρικό θέμα την υποβολή μήνυσης κατά του φοιτητή της Νομικής Μάκη Βορίδη, γνωστού ήδη για την φασιστική του δράση και τις επιθέσεις κατά φοιτητών στους δρόμους πέριξ της πλατείας Εξαρχείων και στο Χημείο.
Όλοι ξέραμε για τον Βορίδη, ελάχιστοι όμως είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε σε κάποια από τις περιβόητες νυχτερινές περιπολίες της ομάδας του.
Δύο ήταν οι «συμμορίες» που έσπερναν τον φόβο εκείνη την εποχή σε Εξάρχεια και Κυψέλη. Οι σκίνχεντ του Κοστέλο που μοίραζε ξύλο σε μετανάστες στη Φωκίωνος και οι Επενίτες του Βορίδη που σιγοντάριζαν τα ΜΑΤ στην «επιχείρηση Αρετή» του Δροσογιάννη στα Εξάρχεια.


Η δράση τους όμως ήταν πάντα νυχτερινή. Σαν τα τσακάλια. Μέχρι εκείνο το πρωινό που τα τσακάλια μπήκαν στη Νομική διψασμένα για αίμα με το φως της ημέρας.


Κανείς δεν πρόλαβε να τους μετρήσει. Μπήκαν ουρλιάζοντας «κουμούνια θα πεθάνετε» και ανοίγοντας τα μαύρα δερμάτινα μπουφάν τους έβγαλαν τους σουγιάδες και όρμηξαν.
Τρομαγμένοι αρχίσαμε να τρέχουμε δεξιά αριστερά ζητώντας καταφύγιο. Το πάτωμα γέμισε καφέδες, τσιγάρα και σημειώσεις.
Έτρεξα στη σκάλα αριστερά. Λίγα μέτρα πιο πέρα ήταν η «κατάληψη» της Β Θεολογικής. Ανεβαίνοντας τη σκάλα ένιωσα ένα κάψιμο στον δεξί μηρό. Δεν ασχολήθηκε άλλο μαζί μου. Με προσπέρασε τρέχοντας αφήνοντάς μου μόνο μια μαχαιριά. Μετά χτύπησε τον Γιώργο. Τον χτύπησε με το μαχαίρι στο κεφάλι.

Ακολούθησε συμπλοκή με μέλη των Αριστερών Συσπειρώσεων που βγήκαν από τη Β Θεολογική. Άγριο ξύλο και πολλές μαχαιριές. Θυμάμαι μας πήγαν στον Ευαγγελισμό. Ο Γιώργος ήταν άσχημα χτυπημένος στο κεφάλι και τον κράτησαν.
Οι περισσότεροι φύγαμε φοβισμένοι, χωρίς ράμματα για να μην δώσουμε τα στοιχεία μας και μπλέξουμε με μπάτσους και γονείς. Την άλλη μέρα η Ελευθεροτυπία έγραφε για 9 τραυματίες. Έκανα μέρες να ξαναπατήσω το πόδι μου στη σχολή.

Άφησα την πληγή να θρέψει μόνη της σε ένα ημιυπόγειο στην Κυψέλη. Εκείνη που δεν έκλεισε, όμως, ήταν η πληγή στη μνήμη.
Έσταζε αίμα κάθε φορά που τον έβλεπα. Σα γάγγραινα στο μυαλό ήταν όταν τον έβλεπα να καμαρώνει στο Κάραβελ δίπλα στον Λεπέν.
Ένιωθα ένα κάψιμο όταν τον έβλεπα χρόνια αργότερα να μπαίνει στη Βουλή χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη.
Με έπνιγε η μπόχα όταν τον έβλεπα να ξεπλένεται σχεδόν κάθε βράδυ στην τηλεοπτική κολυμπήθρα. Όσο και να τον ξέπλυναν όμως, όσα συγχωροχάρτια και να του έδωσαν για την ακτιβιστική δράση των νεανικών του χρόνων, εγώ πάντα θα τον θυμάμαι με το σουγιά στο χέρι να ουρλιάζει «κουμούνια θα πεθάνετε» και κάθε φορά που τον βλέπω ασυναίσθητα θα αγγίζω μια παλιά μαχαιριά που κάθε 22 Απριλίου στάζει πύον.

Πηγή: Του Πέτρου Κατσάκου - Ελευθεροτυπία 23/4/1986

Λέτε να δούμε υπουργούς σε ενδεχόμενη κυβέρνηση της Ν.Δ τα "ορφανά του Σημίτη";


Παλιά λέγαμε ότι κανένας δημοσιογράφος που θήτευσε στην «μεγάλη σχολή του «Ριζοσπάστη» δεν πάει χαμένος (Βλέπε από Τρέμη και Βερύκιο μέχρι Τσίμα).
Σήμερα πια μπορούμε να ισχυριστούμε ότι κανένα από τα στελέχη που του πάλε ποτέ ΠΑΣΟΚ δεν θα βρεθεί στα αζήτητα.
Αφού η  κολυμπήθρα του Σιωλάμ που χρησιμοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ, στα πλαίσια του προεκλογικού του συνθήματος «ξεμπερδεύουμε με το παλιό», αναβάπτισε αρκετά στελέχη του παλιού πολιτικού κατεστημένου (βλέπε από Σπίρτζη και Τόσκα μέχρι Κουρουμπλή), ήρθε η ώρα που τα «ορφανά του Σημίτη» να τα δούμε υπουργούς σε μια πιθανή κυβέρνηση του σημερινού κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Κι αυτό το ισχυριζόμαστε γιατί αν έχουν βάση τα πρωτοσέλιδα δυο σημερινών Κυριακάτικων εφημερίδων -"Κυριακάτικη Δημοκρατία" και "Νέα Σελίδα"- ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να έχει "στρατιές συμβούλων του σημιτικού μπλοκ στον στενό πυρήνα του", ενώ παράλληλα υποσχέθηκε στην Μιχάλη Χρυσοχοϊδη ότι στην ενδεχόμενη κυβέρνησή του θα του «αναθέσει το υπουργείο Δημόσια Τάξης -σ.σ καλά ακόμα δεν πήραν πρέφα σ' αυτή την εφημερίδα ότι εδώ και χρόνια έχει αλλάξει όνομα αυτό το υπουργείο;- για να "καθαρίσει" τα Εξάρχεια».

Προφανώς και δεν ξέρουμε αν ισχύουν αυτές οι δημοσιογραφικές πληροφορίες το δεδομένο όμως είναι ότι η ακροδεξιά φυλλάδα που μέχρι πριν λίγο καιρό στήριζε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης -κλείνοντας και το μάτι στην "Νέα Δεξιά" του Φαήλου Κρανιδιώτη- τώρα έχει ανοίξει μέτωπο με την Ν.Δ.

Το σχετικό σκηνικό ξεκίνησε όταν η εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, Μαρία Σπυράκη ισχυρίστηκε ότι η εφημερίδα "Δημοκρατία" «που διατείνεται ότι εκπροσωπεί την παράταξη υποστηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, οι εκδότες τρώνε τα βράδια με υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ, οι πολίτες που στηρίζουν τη ΝΔ να το γνωρίζουν αυτό».
Ακολούθησε η οργισμένη απάντηση από την διεύθυνση της φυλλάδας: «Οι πολίτες που στηρίζουν τη Νέα Δημοκρατία θυμούνται πολύ καλά τον πόλεμο που έκανε η κα. Μαρία Σπυράκη στο κόμμα μέσα από τα παράθυρα του MEGA. Όπως θυμούνται ότι λαμβάνει τον παχυλό της μισθό για να μας εκπροσωπεί στο Ευρωκοινοβούλιο».

Αλλη μια πινελιά για την "ωραία ατμόσφαιρα" που υπάρχει στην εκλογική βάση της Ν.Δ., έρχεται να βάλει και ο πρόσφατα διαγραμμένος, από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη, Ευάγγελος Αντώναρος, βάζοντας κι αυτός στο στόχαστρο του την Μ. Σπυράκη, με ανάρτησή του στο facebook: «Αυτό έλειψε δα να μας δίνει μαθήματα ελευθεροτυπίας και δημοκρατίας η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα εκπρόσωπος της ΝΔ. Λες και δεν την ξέρουνε από που κρατάει η πολιτική της σκούφια! Λες και δεν ξέρουμε τι βρισιές εκστόμιζε κάτω από τις νεραντζιές του Μαξίμου εναντίον της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή πριν βγει στον αέρα.  Λες και δεν ξέρουμε γιατι διατηρει τη θεση της ευρωβουλευτού παραλληλα με τα καθήκοντα που είναι χρονικά ασύμβατα! Λες....λες...λες...

Εμεις φυσικά θα εξακολουθούμε να διαβάζουμε τη δημοκρατια, τα Νεα, τη Καθημερινη, την Εφημερίδα των συντακτών κι ο,τι άλλο επιλέγουμε.

Και το εν λόγω πρόσωπο θα είναι ντροπή ως εκπρόσωπος στην παράταξη που ιδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλης. Ο Τάκης Λαμπρίας, ο Αθανάσιος Τσαλδάρης, ο Βύρων Πολύδωρας, ο Βασίλης Μαγγίνας, ο Θεόδωρος Ρουσόπουλος κι ο υποφαινόμενος δεν έχουν καμμιά σχέση μαζί της».  

Να ευχηθούμε ότι αυτός ο πόλεμος στο εσωτερικό της Ν.Δ., να συντηρηθεί και να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις.

22/04/1870. Γεννιέται ο Βλαντιμίρ Ιλιτς Ουλιάνοφ, ο Λένιν - Μια ταπεινή γνώμη για έναν μεγάλο επαναστάτη.

Είναι αμέτρητες οι σελίδες που έχουν γραφτεί για τον Λένιν. Μεγάλου διαστήματος επαναστάτες, λογοτέχνες, αναλυτές, έχουν γράψει γι’ αυτόν. Το όνομα Λένιν ειπώθηκε τόσες φορές από τους καταπιεσμένους, από τους κομμουνιστές, από τους αγωνιστές, αλλά και από τους αντιπάλους τους, που μπορεί να συναγωνίζεται με άνεση τα ονόματα του Χριστού, του Μωάμεθ κλπ. Που οι πιστοί τα επικαλούνται και τα φωνάζουν για την σωτηρία της ψυχής τους, για βοήθεια και για πολλά άλλα.

Τα πρώτα χρόνια μετά την χούντα ο Λένιν ήταν πανταχού παρών. Στα αμφιθέατρα, στις συνελεύσεις, στις συνεδριάσεις των οργανώσεων, στα καφέ, στα μπαρ, στις ταβέρνες, στις παρέες, παντού παρών. Δικαιολογημένα. Γιατί ήταν αυτός που οδήγησε το προλεταριάτο της Ρωσίας στην πρώτη νικηφόρα προλεταριακή επανάσταση. Αυτός που άλλαξε στους συσχετισμούς στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα, ο ιδρυτής της 3ης Διεθνούς κλπ., κλπ. Ακόμα και σήμερα, στον 21ο αιώνα, περίπου 100 χρόνια από τον θάνατό του, πολλά βιβλία του, πολλές αναλύσεις του, πολλές θέσεις του και τοποθετήσεις του είναι εξαιρετικά χρήσιμες.
Ιδίως τα βιβλία-αναλύσεις που προετοίμασαν τους μπολσεβίκους και το ρωσικό προλεταριάτο, για την νικηφόρα Οκτωβριανή επανάσταση. Όπως «Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», «Το κράτος και επανάσταση» κ.ά. 

Όμως σε κανένα μέλος του κινήματος, είτε πρόκειται για τον Λένιν, είτε πρόκειται για τον ανώνυμο αγωνιστή στην τελευταία γωνιά του πλανήτη, δεν ταιριάζουν αγιογραφίες. Οι επαναστάτες δεν χρειάζονται αγιογραφίες. Δεν χρειάζονται λιβανιστήρια. Ο Λένιν ήταν από αυτούς που απεχθάνονταν μέχρι θανάτου τις αγιογραφίες και τα λιβανιστήρια. Οι επαναστάτες σαν τον Λένιν, είχαν το θάρρος, να εξετάζουν και να επανεξετάζουν ξανά και ξανά τις θέσεις τους και τις πρακτικές τους. Αυτή είναι η περιβόητη αυτοκριτική που είναι απολύτως απαραίτητη στην πορεία ενός αγωνιστή, ενός κομμουνιστή, ενός επαναστάτη. Αυτοκριτική που είναι απολύτως απαραίτητη, όχι απλά στον κάθε αγωνιστή ξεχωριστά, αλλά στο σύνολο του κινήματος ως κίνημα. Σε όλα τα κόμματα, τις ομάδες, τις κινήσεις, τις συσπειρώσεις, που παλεύουν για την ανατροπή του καπιταλισμού. Η αυτοκριτική βέβαια δεν είναι ένα συγνώμη λάθος και πάμε παραπέρα με την ίδια πολιτική και πρακτική. Αλλά συγκεκριμένη ανάλυση λαθεμένων θέσεων και συμπεριφορών. Αποφάσεις και πάλη για το ξεπέρασμα των λαθεμένων θέσεων με νέες θέσεις, με νέες προσεγγίσεις, με σωστές πρακτικές.

Γιατί τα λέμε αυτά. Γιατί ο Λένιν ήταν ένας από τους βασικούς ηγέτες που οδήγησαν το κομμουνιστικό κίνημα στην άνδρωσή του και στη νικηφόρα πορεία του. Τι θα έλεγε σήμερα αν αντίκριζε την συντριβή αυτού του κινήματος; Μια ήττα με τεράστιες παρενέργειες σε όλα τα επίπεδα της πάλης για την κοινωνική ανατροπή.

Βεβαίως δεν έχει καμιά ευθύνη ο Λένιν για πάρα πολλά που έγιναν μετά το θάνατό του και στο όνομά του. Βεβαίως οι επαναστάτες και οι οργανώσεις τους σε πολλά πράγματα  «οδηγήθηκαν» από τον ίδιο τον αντίπαλο που είναι πανίσχυρος και αμείλικτος. Ιδίως στις καπιταλιστικές χώρες ή στις χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου. Δεν το ξεχνάμε ποτέ αυτό.

Ποτέ δεν ξεχνάμε την  ευθύνη του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού. Ούτε τους ωκεανούς αίματος ξεχνάμε. Άλλωστε είμαστε από εκείνους που αντιπαλεύουν τον κοινοβουλευτισμό και το βόλεμα στις ζεστές θεσούλες μέσα στο σύστημα της καπιταλιστικής σκλαβιάς. Όσοι επικαλούνται τα ποτάμια αίματος και στρογγυλοκάθονται δίπλα στους θήτες αυτοί είναι που τα ξεχνάνε. Γι’ αυτό αντιπαλεύουμε τα παραγοντιλίκια και τους προύχοντες της αριστεράς.

Πρέπει όμως να κοιτάμε και από την δική μας πλευρά. Αλλοίμονό μας, αν έστω και τώρα, την ύστατη ίσως στιγμή δεν μάθουμε να κοιτάμε.  Η βαρβαρότητα των αντίπαλων, δεν είναι άλλοθι για κανέναν. Δεν ήταν και δεν είναι άλλοθι για ένα τεράστια κίνημα που παρουσιάζονταν ότι είχε την εξουσία σε μεγάλο μέρος του πλανήτη – ακόμα και στο 1/3 του πλανήτη έφτασαν να λένε οι τελευταίοι του «επίσημου» κινήματος – και ισχυρές δυνάμεις στις περισσότερες χώρες του αντίπαλου. Τι θα έλεγε αλήθεια ο Λένιν για όλα αυτά.
Ίσως κάποιοι «γνήσιοι» οπαδοί του που δεν θέλησαν να στοιχηθούν  πίσω από τα δύο μεγάλα ρεύματα των «διαδόχων» του – που επικαλούνταν μετά παρρησίας τον Λένιν – να αντέτειναν ότι ο Λένιν το έγραψε καθαρότατα στην πολιτική του διαθήκη. Ότι έγραψε, με μεγάλη αγωνία, ότι αν δεν παρθούν μέτρα θα γίνει κόλαση. Πράγματι κόλαση έγινε. (Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι κρατάμε ίσες αποστάσεις και κάνουμε τα στραβά μάτια σε πρακτικές που καμιά θέση δεν έχουν στο κίνημα).

Ήταν θέμα όμως προσώπων ή ήταν θέμα πολιτικών; Οι πολιτικές που είχαν χαραχτεί στο κόμμα των μπολσεβίκων, με την δική του παρουσία – έστω αδυνατισμένη εντελώς τον τελευταίο χρόνο λόγω της αρρώστιας του – ήταν σωστές και απλά τις διαχειρίστηκαν λάθος πρόσωπα; Μάλλον δεν στέκει πολιτικά μια τέτοια άποψη και μάλιστα με την εμπειρία ενός ολόκληρου αιώνα. Άλλωστε ο ίδιος όταν ήταν μειοψηφία στο κόμμα έγραφε ότι χωρίς σωστή πολιτική ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός μοιάζει με καρικατούρα. Άρα τα πάντα είναι πρώτα θέμα πολιτικών και μετά προσώπων ή κανονισμών λειτουργίας. Είναι σίγουρο ότι ο Λένιν, σαν επαναστάτης που ήταν, θα κοίταζε με σκληρά κριτικό μάτι τα πεπραγμένα του και με αηδία πολλές, πάρα πολλές θέσεις, πολιτικές και πράξεις, που έγιναν στο όνομα του.

Λένιν δεν υπάρχει από το 1924. Μένει στο κίνημα να το κάνει αυτό.

Β. 

- Πρώτη δημοσίευση  21 Γενάρη 2017

Διαβάστε ακόμα:

Στις 21 Γενάρη 1924 πεθαίνει ο Λένιν

Δείτε κείμενα του Β.Ι. Λένιν

Δήμος Βερύκιος: Το δημοσιοκαφρικό τσογλάνι ξαναπροκαλεί

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 21 Απριλίου 2018 | 10:50 μ.μ.

Γράφει ο mitsos175

Πιστεύω πως όλοι είμαστε αδέρφια με την ευρύτερη έννοια και δεν έχει σημασία, αν λεγόμαστε Έλληνες ή οτιδήποτε άλλο. Πιστεύω ακόμα πως υπάρχουν δυο μόνο “έθνη” που πολεμάν μεταξύ τους. Οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Όμως ξέρω πως ο Βερύκιος δεν είναι ούτε διεθνιστής ούτε κομμουνιστής.
Είναι αντιπρόεδρος σε ένα κανάλι. Αυτό είναι η βασική του ιδιότητα, η ιδεολογία του, η εθνικότητα του. Είναι του Κοντομηνά, τον οποίο υπεραγαπά. Θα μπορούσε να λατρέψει κι οποιουδήποτε άλλο τον πληρώνει καλά.

Θα ζητήσω από τους δεξιούς, να μου εξηγήσουν μια φράση του Βερύκιου, που μου έκανε εντύπωση. “Είστε κλασικοί Έλληνες” απάντησε όταν ακόμα κι οι άνθρωποι του Άλφα διαφώνησαν με όσα είπε για τις συντάξεις χηρείας. Μάλιστα θέλω να μου εξηγήσετε, αν μπορείτε, την απαξίωση που είχε όταν τα έλεγε αυτά. Δεν είναι Έλληνας; Μήπως δεν το παίζει υπέρ πατριώτης, όταν μας λέει τα παραμύθια του;

Πριν εξηγήσω το ύφος του θα πω ότι ο Βερύκιος παίρνει τόσα λεφτά, γιατί είναι πάρα πολύ χρήσιμος στα αφεντικά. Όχι μόνο ως κόλακας, αλλά ως “βρικόλακας”, ως “λαγός”.
Γνωρίζω εδώ και λίγο καιρό πως ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, έχουν στόχο τις συντάξεις χηρείας. Όχι μόνον αυτές αλλά κι όλα τα επιδόματα.
Ο Κούλης θα τα κόψει “μαχαίρι”, αν βγει Πρωθυπουργός. Μείωση δαπανών γαρ... Αλλά και ο Τσίπρας προς τα κει το πάει, μόνο που το κάνει λάου – λάου.

Κι εδώ έρχεται ο Βερύκιος και το κανάλι στο οποίο είναι αντιπρόεδρος. Ο Δήμιος βγάζει στη φόρα την πρόθεση, κυνικά, χωρίς σάλτσες για να μετρήσει αντιδράσεις. Φυσικά το κανάλι δεν θέλει να χρεωθεί το “πολιτικό κόστος”, αφού οι χήρες έχουν ένα αξιόλογο ποσοστό της τηλεθέασης. Έτσι κάποιοι διαφωνούν. Αλλά η “δουλειά” έγινε.

Να πούμε τον πραγματικό λόγο των επιδομάτων. Δεν εννοώ από ηθική άποψη, αλλά τους λόγους που το Κράτος δίνει στους απόρους. Το αστικό κράτος εδώ δεν χαρίζει, δεν κάνει φιλανθρωπία, επενδύει! Τι γίνεται, αν μέγα μέρος του πληθυσμού αντιμετωπίζει το φάσμα της πείνας; Πολλά πράγματα, κανένα από αυτά καλό για την Οικονομία μιας χώρας. Ο πληθυσμός μειώνεται, η εγκληματικότητα αυξάνεται, μαύρη αγορά, πιθανό να υπάρξουν ταραχές κλπ. Άρα το κράτος το συμφέρει να δίνει κάποια συσσίτια, ώστε να μη λιμοκτονήσει μέγα μέρος του πληθυσμού, που τους εκμεταλλεύεται ποικιλοτρόπως.
Ο πλούσιος Έλληνας όμως δεν ενδιαφέρεται για την Ελλάδα. Στην τελική θα πάρει τα φράγκα να βρει άλλο κράτος. Το κράτος το θέλει μόνο για να κερδίζει.
Ο Βερύκιος λοιπόν δεν είναι Έλληνας, όπως κανείς από αυτούς. Ξέρουν καλά ότι οι περικοπές των συντάξεων θα βλάψουν τη χώρα. Γιατί;

Το μόνο πραγματικό χρήμα που κυκλοφορεί σήμερα στην αγορά είναι οι μισθοί των εργαζόμενων (κυρίως δημοσιών - ιδιωτικών υπαλλήλων), οι συντάξεις και κάποια επιδόματα. Αν λείψουν αυτά, θα μειωθεί ο τζίρος των μικρομεσαίων, θα αυξηθεί η ανεργία κοκ. Θα έχουμε μονοπώλια και αυξανόμενη οικονομική ανισότητα. Ο Δήμιος ξέρει ακόμα πως οι χήρες δεν μπορούν να εργαστούν, τουλάχιστο όχι όλες, λόγω ακριβώς της ανεργίας που αύξησε η πολιτική την οποία υποστηρίζει. Αλλά θέλει οι κηφήνες που μας χρεοκόπησαν να γίνουν πλουσιότεροι, ώστε να πάρει κι αυτός μεγαλύτερο “κόκκαλο”.

Προς τους δεξιούς που δεν είναι πλούσιοι, που δεν μπορούν να πάρουν τα λεφτά στο εξωτερικό, λέω ότι βγάζετε τα μάτια σας. Τα δικά σας βγάλτε τα. Εμείς δεν σας φταίξαμε. Ξεχνάτε πως το ευρώ δεν το τυπώνει πια η Ελλάδα. Επίσης έχει την τάση να φεύγει “διακοπές σε φορολογικούς παραδείσους”. Τα μόνα ευρώ που υπάρχουν είναι τα λίγα που παίρνουν οι εργαζόμενοι κι οι συνταξιούχοι. Όμως η όρεξη των πολιτικών απατεώνων μεγαλώνει. Θα ζητήσουν κι άλλα. Αν μειωθούν οι συντάξεις, σύντομα θα είναι η σειρά των μικρομεσαίων να γίνουν κιμάς. Μείωση τζίρου + αύξηση φόρων = λουκέτο.
Όταν ένας ανθρωποφάγος τρώει το διπλανό, μόλις πεινάσει ξανά θα φάει εσένα... .

Χουντικά λαμόγια του κερατά

Γράφει ο mitsos175

Εκείνο που κάνει εντύπωση είναι πως διάολο ανεχόμαστε κάθε φορά καθάρματα κι άχρηστους να μας κάθονται στο σβέρκο.

Θυμάμαι την εποχή της δικτατορίας κυκλοφορούσαν ένα σωρό ανέκδοτα για την παροιμιώδη ανοησία των πραξικοπηματιών. Αν αρχίσω να λέω, δεν θα τελειώσουμε σήμερα. Ο ίδιος ο Παττακός, ένας από τους μεγαλύτερους βλάκες της Ιστορίας, είχε πει για τον εαυτό του και τους άλλους “Είμαστε ή βασανιστές ή ηλίθιοι”.
Λοιπόν ήταν και τα δυο, επιπλέον ήταν κι απίστευτα διεφθαρμένοι, λαμόγια του κερατά. Άπειρα τα σκάνδαλα από το “τάμα του έθνους” μέχρι τα “σάπια κρέατα”. Οι χουνταίοι έτρωγαν με δέκα μασέλες. Κι εδώ έρχεται μια απάντηση στην απορία που είπα στην αρχή. Γιατί έτρωγαν και κάμποσοι συμπαθούντες μαζί τους. Οι υπόλοιποι βέβαια έτρωγαν κι αυτοί... ξύλο.

Ο κόσμος στην συντριπτική του πλειοψηφία ήταν εντελώς αντίθετος με τη δικτατορία. Εν τούτοις το κακό κράτησε επτά χρόνια. Οι περισσότεροι, όπως ήταν φυσικό, φοβούνταν. Ακόμα και τα ανέκδοτα λέγονταν με προσοχή. Γέλαγες, όπως γέλαγε ο μαθητής στο σχολειό, που δεν ήθελε να τον καταλάβει ο αυστηρός δάσκαλος και να τον αρχίσει με τη βέργα. Ο φόβος προσπαθούσε να πνίξει το γέλιο. Αν μάθαιναν στην ΕΣΑ (συνήθως μετά από “καρφωτή”) ότι διακωμωδούσες το καθεστώς, σου έβγαινε ξινό. Θα έκλαιγες πικρά.

Εν τούτοις, σαν να το έκαναν επίτηδες, ήταν φορές που ήταν τόσο γελοίοι, που δεν μπορούσες να κρατηθείς. Αυτά που έλεγαν, που απαγόρευαν, ήταν τόσα πολλά ενώ οι δικαιολογίες τόσο ανόητες, που τα ανέκδοτα τα έκαναν οι ίδιοι.

Η ίδια η κατάσταση ήταν για γέλια. Εκτός από τα 1046 έργα τα οποία απαγορεύονται εντελώς λογοκρίνονται τα πάντα. Ως και ο Μοντεσκιέ θεωρήθηκε “Αναρχικός” από το Λαδά!!! Καλά οι Αρχαίοι Τραγωδοί, ο Γαλιλαίος... αλλά και ο Βαρόνος!;

Κάποιος γείτονας ήθελε να κάνει δώρο ένα βιβλίο. Πάει στο βιβλιοπώλη και του λέει “έχεις να μου προτείνεις κάποιο”; Εκείνος του απάντησε “Το μόνο που σίγουρα δεν απαγορεύεται, είναι η Αγία Γραφή”! Κι όμως ο κόσμος τους είχε καβάλα επτά χρόνια! Αλλά τι λέω; Εμείς έχουμε μια δεκαετία Μνημόνιο και πάμε για αιώνα.

Βέβαια υπήρχε Αντίσταση. Δεν θα συμφωνήσω με τον εξαιρετικό Ιστορικό Β. Ραφαηλίδη που έλεγε την Αντίσταση “πλατωνική” και “τουριστική”. Παραδέχομαι όμως πως είχε τους λόγους να το πει. Πάνω από 300 βόμβες εξερράγησαν μόνο στην Αθήνα. Η κορυφαία ένοπλη εκδήλωση κατά της χούντας ήταν η ηρωική προσπάθεια του Α. Παναγούλη να ξεπαστρέψει το δικτάτορα. Δυστυχώς απέτυχε. Και φυσικά υπάρχει η Νομική, το Πολυτεχνείο, άσχετα αν λίγοι από τους πρωταγωνιστές το καπέλωσαν μετά και το πούλησαν για μια καρέκλα.

Εκείνο που σίγουρα δεν υπήρχε ήταν οργάνωση. Η χούντα αντίθετα ήταν μαφία. Δηλαδή οργανωμένο έγκλημα. Φρόντιζε να είναι αποτελεσματική στον τομέα της ρουφιανιάς. Εκεί πράγματι ήταν άσσοι. Η καχυποψία ήταν διάχυτη. Ακόμα κι όταν συζητούσαν άνθρωποι γνωστοί, που εμπιστεύονταν ο ένας τον άλλο, υπήρχε ανησυχία μήπως ακούσει κάποιος “καλοθελητής” και τα πει μετά χαρτί και καλαμάρι. Οι δε Κομμουνιστές που θα μπορούσαν να κάνουν κάτι, ήταν ήδη μέσα στη φυλακή, ή εξόριστοι. Ήταν δε και οι μόνοι που αντιστάθηκαν από την αρχή.
Γιατί στην αρχή δεν αντιστάθηκαν όλοι, παρά το γεγονός πως οι περισσότεροι δεν ήθελαν τη συμμορία των Συνταγματαρχών. Βέβαια οι δικτάτορες ήταν πάνοπλοι, ενώ ο κόσμος εντελώς άοπλος. Τι να κάνεις μετά;

Όμως πολλοί αστοί κοίταξαν όντως να βολευτούν. Φυσικά όταν φάνηκε πως η χούντα σάπισε και κατέρρεε, άλλαξαν στρατόπεδο. Κι όταν πια έπεσε, έγιναν όλοι αντιστασιακοί, ακόμα και κάτι τουρίστες που την κοπάνησαν για να γλυτώσουν τις κακουχίες. Ένας από αυτούς ο Επίτιμος της ΝΔ που αντιστέκονταν με πατέ και σαμπάνια στο Παρίσι.
 Ένας άλλος, ο ιδρυτής της ΕΡΕ που σύμφωνα με καρφιά του Τέως ήθελε μεν χούντα αλλά όχι αυτούς τους άχρηστους. Ως κι ο Κοκός άκουσε τη μάνα του που του είπε “Κάνε κάτι πριν πέσουν γιατί θα θεωρηθείς συνεργός και πάει ο θρόνος” Έκανε λοιπόν ένα κίνημα από τα lidl το 1973, 6 χρόνια μετά, αφού είχαν βάλει σε όλα τα πόστα δικούς τους.  

Mission Accomplished πάνω στο κουφάρι της Συρίας

Δε θα μπορούσε να έχει καλύτερο αποτέλεσμα η «αιφνιδιαστική» επίθεση της νέας «συμμαχίας των προθύμων» (για να θυμηθούμε τον Μπους τον νεότερο και την εισβολή στο Ιράκ) κατά της Συρίας τα ξημερώματα του περασμένου Σαββάτου, όπως δήλωσε ο Τραμπ. Τόσο «αιφνιδιαστική», που τρεις μέρες πριν (την Τετάρτη), ο ίδιος ο Τραμπ την είχε προαναγγείλει μέσω Twitter προειδοποιώντας τη Ρωσία ότι οι βόμβες έρχονται «ωραίες, νέες και έξυπνες»!

Μία μέρα πριν, ο Τραμπ είχε δηλώσει, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου, που μεταδόθηκε από την τηλεόραση, ότι θα απαντήσει βίαια στην επίθεση με χημικά που φέρεται να εξαπέλυσε ο στρατός του Ασαντ στην πόλη Δούμα, λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Δαμασκό, όμως δεν ήθελε να πει πότε θα γίνει αυτό γιατί… τέτοια πράγματα δε λέγονται! Ομως οι ρωσικές απειλές, ότι θα ρίξουν τους πυραύλους και θα χτυπήσουν ακόμα και τα σημεία από τα οποία θα εκτοξευτούν, έκαναν τον Τραμπ να… βγει από τα ρούχα του και να προαναγγείλει τις επιθέσεις από το Twitter, προκαλώντας τα ειρωνικά ρωσικά σχόλια περί «διπλωματίας του Twitter». Από κοντά και ο Μακρόν, έσπευσε από νωρίς να δηλώσει την υποστήριξή του σε βίαιη αντίδραση. Συνεπώς, το συριακό καθεστώς γνώριζε τι το περιμένει.

Η αποστολή εξετελέσθη, όπως έγραψε ο Τραμπ την επομένη το πρωί, για να γίνει περίγελος των διεθνών ΜΜΕ. Γιατί την ίδια φράση είχε εκστομίσει ο Μπους μετά από την ολοκλήρωση της επέμβασης στο Ιράκ το 2003, αλλά ο πόλεμος κράτησε άλλη μία δεκαετία με πολλές ανθρώπινες απώλειες!

Ομως, τώρα οι στόχοι των βομβαρδισμών ήταν… «επιλεγμένοι» και «καίριοι»: ένα ερευνητικό κέντρο (για χημικά όπλα κατά τον Τραμπ, για φάρμακα κατά το συριακό καθεστώς), μία αποθήκη και μία εγκατάσταση εξοπλισμού «χημικών όπλων». Από τους 110 πυραύλους που εκτοξεύτηκαν, τα δύο τρίτα αναχαιτίστηκαν, σύμφωνα με τη Ρωσία, πράγμα που φυσικά διέψευσε το Πεντάγωνο, υποστηρίζοντας ότι όλοι οι πύραυλοι βρήκαν το στόχο τους. Η αλήθεια είναι αδύνατο να βρεθεί στις δηλώσεις των αντιμαχόμενων πλευρών.

Γινόμαστε λοιπόν θεατές στο ίδιο έργο. Το είδαμε πριν από έναν ακριβώς χρόνο, όταν οι ΗΠΑ βομβάρδισαν επιλεγμένους στόχους στη Συρία, τρεις μέρες μετά από άλλη επίθεση με χημικά, που επίσης αποδόθηκε στο συριακό καθεστώς. Λίγους μήνες αργότερα, η κοινή επιτροπή του ΟΗΕ και του Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Οπλων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι για την επίθεση με χημικά που είχε γίνει σε πόλη της επαρχίας Ιντλίμπ στις 4 Απρίλη του 2017, ευθυνόταν το καθεστώς Ασαντ.

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα αν η επίθεση με χημικά έγινε από τον συριακό στρατό ή από κάποιους που ήθελαν να προκαλέσουν τη βίαιη απάντηση της Δύσης (από τους Σιωνιστές μέχρι μυστικές υπηρεσίες ή ακόμα και κάποιους αντικαθεστωτικούς που για χρόνια θέλουν την ενεργότερη συμμετοχή της Δύσης). Το σίγουρο όμως είναι ότι η επίθεση με χημικά δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία. Εξαπολύθηκε μία μέρα μετά από την αναζωπύρωση των εχθροπραξιών στην περιοχή, η οποία κατά τον συριακό στρατό οφείλεται στα πυρά του «Στρατού του Ισλάμ» κατά κατοικημένων περιοχών της Δαμασκού, πράγμα που ο τελευταίος διαψεύδει. Ο «Στρατός του Ισλάμ» είναι η τελευταία ένοπλη οργάνωση που αντιστέκεται στον συριακό στρατό στην περιοχή της Ανατολικής Γούτα, μετά από τη συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ του συριακού καθεστώτος και δύο άλλων ένοπλων ομάδων την προηγούμενη βδομάδα, σύμφωνα με την οποία δινόταν η δυνατότητα εκκένωσης της περιοχής από τους αντιπολιτευόμενους ενόπλους και τις οικογένειές τους.

Επομένως, από τη στιγμή που τέτοιες επιθέσεις βρίσκονται στη λογική και των δυο πλευρών (οι Αμερικάνοι και οι Σιωνιστές το έχουν κάνει επιστήμη το θέμα, αλλά και ο Ασαντ επίσης), δεν έχει νόημα να ψάχνουμε να βρούμε (δεν μπορούμε κιόλας) ποιος ευθύνεται για το μακελειό σε μία χώρα που έχει γίνει σάκος του μποξ για πολλούς παίκτες κι έχει μετατραπεί σε σωρούς από ερείπια.

Αν οι Αμερικάνοι και οι δυτικοί σύμμαχοί τους είναι η μία πλευρά του πολέμου, που γνωρίζουμε όλοι ότι είναι εγκληματική, η άλλη πλευρά (το καθεστώς Ασαντ με την αμέριστη υποστήριξη της Ρωσίας) είναι εξίσου εγκληματική. Στον πόλεμο αυτό δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί». Ούτε οι ρωσικές βόμβες που πέφτουν κατά καιρούς στη Συρία είναι οι «έξυπνες» και οι αμερικάνικες οι «χαζές» ή το αντίστροφο. Ολες κάνουν καταστροφές ή δολοφονούν αμάχους με στόχο την ενίσχυση της μίας ή της άλλης ιμπεριαλιστικής δύναμης.

Γι’ αυτό και δε θα ενδώσουμε στη λογική της «αντίστασης» στην αμερικάνικη επιθετικότητα, που υποτίθεται ότι την εκπροσωπεί το συριακό καθεστώς (μαζί με τη λιβανέζικη Χεζμπολά και το Ιράν), γιατί πρόκειται για την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, που εξυπηρετεί τα ιμπεριαλιστικά σχέδια των μεγάλων δυνάμεων που κάθε άλλο παρά εξυπηρετούν τα συμφέροντα των λαών. Τα περί «αντίστασης» είναι παραμύθια για τους αφελείς. Τέτοια παραμύθια πουλά και η Χεζμπολά, που χρησιμοποιεί την μεγαλειώδη αντίσταση στους Σιωνιστές στον πόλεμο του 2006 για να στηρίξει την τωρινή της στάση, φτάνοντας στο σημείο να ισχυριστεί ότι η τωρινή εμπλοκή της στον πόλεμο στο πλευρό του Ασαντ αποτελεί τη συνέχεια του πολέμου του 2006!

Η τελευταία επίθεση ΗΠΑ-Γαλλίας-Βρετανίας κατά της Συρίας δεν ήταν κανένα «μεγάλο έγκλημα» (έχουν κάνει εκατοντάδες φορές μεγαλύτερα) γιατί δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να υπενθυμίσει προς όλες τις μεριές ότι οι δυνάμεις τους είναι έτοιμες για πολύ χειρότερα. Ηταν μια επίθεση περισσότερο για το θεαθήναι παρά με προοπτική κλιμάκωσης, όπως ακριβώς η αντίστοιχη επίθεση που έγινε πέρσι.

Αυτό δε σημαίνει ότι μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι. Γιατί όσο υπάρχουν ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που δε διστάζουν να μακελέψουν ολόκληρες χώρες για να κερδίσουν πόντους στην παγκόσμια σκακιέρα, η λογική του πολέμου είναι πάντα ζωντανή και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο θα κλιμακωθεί μία ανάφλεξη.

Ο περασμένος αιώνας ήταν ο αιώνας των ιμπεριαλιστικών πολέμων και των προλεταριακών επαναστάσεων. Ετσι πολιτογραφήθηκε από τους στοχαστές της κοινωνικής απελευθέρωσης. Και έγινε πράξη, ανεξάρτητα αν η προλεταριακή επανάσταση ηττήθηκε. Ο τωρινός αιώνας ξεκίνησε με ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Το ζητούμενο εξακολουθεί να είναι οι προλεταριακές επαναστάσεις γιατί -είτε το θέλουμε είτε όχι- είναι οι μόνες που μπορούν να σταματήσουν τον πόλεμο και να ανοίξουν το δρόμο σε μια κοινωνία με μόνιμη και σταθερή ειρήνη.

KONTΡΑ: ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 21 ΑΠΡΙΛΗ

Ο σπόρος της Απριλιανής Δικτατορία

Της Αλέκας Ζορμπαλά

Οταν δικαστήρια στη Μυτιλήνη καταδικάζουν τον δημοσιογράφο Στρατή Μπαλάσκα, γιατί θεώρησαν συκοφαντική τη λέξη ΝΑΖΙ, με την οποία αποκάλεσε τύπους αυτοαποκαλούμενους ως εθνικοσοσιαλιστές (δηλ.NAtionalsoZIalismus, δηλ. ΝΑΖΙ, γμτ τα γερμανικά)..

... και όταν δικαστήριο καταδικάζει τον ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Σωτήρη Ζαριανόπουλο, επειδή αποκάλεσε νοσταλγούς του Χίτλερ του Χρυσαυγίτες, δηλ. τι πιο ταυτολογικό, είπε φασίστες τους φασίστες...

και όταν, όταν, όταν..

πα να πει, ότι ο σπόρος της Απριλιανής Δικτατορίας, της Χούντας και του Φασισμού, με τη συνέργεια και πολλών άλλων παραγόντων, καλά, μάλλον, έχει πιάσει...

.... και δεν μένει, παρά το ξερίζωμά του

Σκόρπιες σκέψεις (Επετειακές και Επαναστατικές).

Της Π. Μ

Πενήντα ένα χρυσά χρόνια από το φιλελεύθερο πολίτευμα το οποίο "επιβλήθηκε" στην Ελλάδα με την γνωστή επανάσταση του 1967.
Ως απώτερο στόχο είχε την προστασία του ελληνικού λαού από καταστροφικές προοδευτικές απόψεις.

Οι πολίτες προστατεύθηκαν κυρίως με τους εξής τρόπους: Παρακολούθηση επί 24ώρου βάσεως (όλων ανεξαιρέτως) για τον εντοπισμό επικίνδυνων ανατρεπτικών στοιχείων όπως αναρχικών και κομμουνιστών, άτομα τα οποία προσπαθούσαν να προωθήσουν παράλογες ιδέες όπως ελευθερία, δικαιοσύνη και γενικότερα να σπείρουν ζιζάνια στον κάθε φιλήσυχο πολίτη που απλά έκανε το καθήκον του καταδίδοντας τα στοιχεία αυτά στις αρμόδιες αρχές οι οποίες τα αντιμετώπιζαν με σεβασμό πάντα στην ανθρώπινη ζωή και προσωπικότητα με μέσα όπως εξορία, βασανιστήρια, εκτέλεση, και γενικότερα άλλα ανώδυνα μέσα πειθαναγκασμού.

Ευτυχώς στο θεάρεστο αυτό έργο συνέβαλλαν κάποιοι πατριώτες, οι γνωστοί ως καταδότες ή αλλιώς ρουφιάνοι, ευγενή άτομα τα οποία υποδείκνυαν τους αντιρρησίες. Ευτυχώς,επίσης,τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ένα glorious comeback στις αξίες αυτές αποδεικνύοντας περίτρανα την μαλακία που χτυπάει αλύπητα τον ΈΛΛΗΝΑ (άτιμο πράγμα αυτό το DNA...).

XΡΟΝΗΑ ΠΩΛΑ EΦΤΙΧΙΣΜΕΝΙ ΕΘΝΙΚΙ ΕΠΑΝΑΝΑΣΤΑΣΙ.

***

"Ψυχή φυλακισμένη στο κορμί.
Κορμί φυλακισμένο στη ζωή.
Ζωή φυλακισμένη μεσ’ στο Χρόνο.
Πνεύμα που απ’ όποια φυλακή κι αν βγει σε φυλακή πάλι θα πέσει.
Κι είναι μονάχα το κορμί π’ αγάπησε τη φυλακή του.
Πώς να μην έρθει ο θάνατος λοιπόν;"

Για να μιλήσουμε και σοβαρά,καλά μου παιδιά. Η χούντα μην ξεχνάτε το '67 βρήκε έτοιμα τα ξερονήσια,τους ρουφιάνους, τους χωροφύλακες, την εατ εσα,κλπ μιάσματα.

Η χούντα ξεπεράστηκε εύκολα, εκτός από αυτούς που σκοτώθηκαν, σακατεύτηκαν από τα βασανιστήρια ή εξορίστηκαν στα ξερονήσια.

Εις μνήμην και συνείδηση.

Στην φωτογραφία ο Μουστακλής και ο Παναγούλης.

21/4/1944: Ο ΕΛΑΣ Καισαριανής αποκρούει νικηφόρα επίθεση γερμανοτσολιάδων, χαφιέδων της Ειδικής Ασφάλειας και ανδρών της Γκεστάπο

Στην Καισαριανή ο ΕΛΑΣ δίνει σκληρές μάχες ενάντια στη συνδυασμένη επίθεση 1.000 γερμανοτσολιάδων, χαφιέδων της Ειδικής Ασφάλειας και ανδρών της Γκεστάπο.
Το πώς εξελίχτηκε το συγκεκριμένο γεγονός το παρακολουθούμε μέσα από ένα απόσπασμα του βιβλίου του Ορέστη Μακρή «Ο ΕΛΑΣ της Αθήνας»:

ΙΣΧΥΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ, ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΤΑΔΩΝ - ΜΠΟΥΡΑΝΤΑΛΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ ΚΑΙ ΓΕΙΤΟΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ (21.4.44)

20.4.44, Πέμπτη βράδυ. Ο καπετάνιος του συντάγματος Λάμπρος φέρνει την πληροφορία, ότι τα ξημερώματα της επόμενης θα εξαπολυθεί γενική επίθεση ενάντια στις ανατολικές συνοικίες, από του Ζωγράφου μέχρι και την Καλλιθέα - Νέα Σμύρνη, θα διαθέσουν όλες τις δυνάμεις των γερμανοτσολιάδων. μπουραντάδων, Ειδικής Ασφάλειας και ορισμένες μικρές μανάδες γερμανών των ΕΣ-ΕΣ. Επικεφαλής θα είναι ο συνταγματάρχης Πλυτζανόπουλος και για την Καισαριανή ειδικά, ένας αντισυνταγματάρχης πεζικού,

Κύριος σκοπός τους η κύκλωση και εξόντωση του ΕΛΑΣ Καισαριανής. Δευτερεύων σκοπός η τρομοκράτηση όλων των ανατολικών συνοικιών, που είχαν αρχίσει να δίνουν μάχες για την προστασία τους και η απασχόλησή τους για να μην μπορούν να έρθουν σε βοήθεια της Καισαριανής.

Στη συνέχεια ο Λάμπρος μας δίνει διαταγή γενικής κινητοποίησης μέσα στη νύχτα.

Και οι τρεις λόχοι μας παίρνουν τις θέσεις τους σύμφωνα με το προκαθορισμένο σχέδιο άμυνας. Παράλληλα κινητοποιούνται όλες οι πολιτικές οργανώσεις μας και προετοιμάζουν με τη χωνιά το λαό για την αυριανή νέα δοκιμασία της Καισαριανής. Δεν πρόλαβαν να πάρουν ανάσα και να πάλι στο πόδι οι καισαριανιώτες!

Το ίδιο γίνεται και στην περιοχή του ΙΙου τάγματος (Γούβα - Παγκράτι - Βύρωνα - Νέα Ελβετία). Ολόκληρη η 1η ταξιαρχία βρίσκεται σε συναγερμό, για την αυριανή μάχη, Τα χωνιά ξεσηκώνουν τη μισή Αθήνα. Ο λαός συγκεντρώνεται σε μεγάλες ομάδες, συζητάει και είναι αποφασισμένος να αμυνθεί, να βοηθήσει τον ΕΛΑΣ. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Αφιέρωμα: 51 χρόνια μετά την αμερικανοκίνητη δικτατορία των Συνταγματαρχών

Πιστεύουμε ότι παρακάτω βρίσκεται ένα απ’ τα πιο ολοκληρωμένα αφιερώματα, που υπάρχουν στο διαδίκτυο, για την αμερικανοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών που επιβλήθηκε στην χώρα μας τον Απρίλη του 1967.

Το ισχυριζόμαστε αυτό γιατί πέρα από τις πολλές σχετικές αναρτήσεις που ήδη έχουμε και τις οποίες παραθέτουμε σαν παραπομπές, εμπλουτίσαμε την συγκεκριμένη θεματική ενότητα με δυο εξόχως ενδιαφέροντα πονήματα. Το πρώτο είναι ολόκληρο το βιβλίο του Παναγιώτη Κανελλάκη «ΜΑΡΤΥΡΙΑ. Στα κρατητήρια της ΕΣΑ το 1973» . (Κυκλοφόρησε σαν ένθετο στην «Εφημερίδα των Συντακτών»).

Από την εισαγωγή ακόμα του βιβλίου, την οποία υπογράφει ο Δημήτρης Ψαρράς παίρνουμε μια εικόνα για το τι πρόκειται να διαβάσουμε στην συνέχεια. Μιλάμε για γεγονότα τα οποία βίωσε στις τις 147 μέρες της κράτησής του στα κελιά της χουντικής ΕΑΤ/ΕΣΑ το 1973, ο συγγραφέας του βιβλίου. Είναι στην κυριολεξία συγκλονιστικές οι περιγραφές που κάνει ο Παναγιώτης Κανελλάκης για τα βασανιστήρια που του έκαναν οι –κατ’ ομολογία τους σαδιστές- αξιωματικοί της ΕΣΑ.

Εξίσου ενδιαφέρον είναι και το σχετικό αφιέρωμα που υπάρχει στο περιοδικό Hot Doc History –κυκλοφόρησε μαζί με την εφημερίδα Documento-.

Τα κεφάλαια που περιλαμβάνει είναι τα εξής:

«Δικτατορία 1967. Ποιοι την έκαναν. Ποιοι την υποκίνησαν»,
«Πώς οι παγκόσμιες εξελίξεις ευνόησαν το πραξικόπημα των συνταγματαρχών»,
«ΧΟΥΝΤΑ: Καρπός του αμοιβαίου έρωτα ακροδεξιών αξιωματικών και ΗΠΑ»,
«Πως τα μνημόσυνα για τα Δεκεμβριανά έθαψαν την δημοκρατία»

Επίσης θα σας συνιστούσαμε να διαβάσετε από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους 1830 -1974» ολόκληρο το κεφάλαιο που έχει με τίτλο "Η 21η Απριλίου 1967"

Διαβάστε ακόμα:

Σκόρπιες σκέψεις (Επετειακές και Επαναστατικές).

Μάκη, Άδωνη, Θάνο και λοιποί υμνητές της χούντας… χρόνια πολλά!

H νύχτα των τανκς

«Έτσι και κουνηθείτε θα σας πολεμήσουμε εμείς με τα όπλα που μας δώσατε»!

O «ευσεβής» ταξίαρχος Στυλιανός

Κώστας Κάππος – Το μόνο που δεν ήξερε ήταν η αντοχή του

ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ: «Μέσα από τη φυλακή, σας γράφω»

Σπύρος Μουστακλής: ένας άγνωστος ήρωας (1926-28 Απριλίου 1986)

Σπάνιο ντοκυμαντέρ με τη δίκη της χούντας.

Επτά «πέτρινα» χρόνια μέσα από την κάμερα του Παντελή Βούλγαρη

"Τα κορίτσια της βροχής" - Οι γυναίκες που βασανίστηκαν από την χούντα μιλούν [ντοκιμαντέρ]  

21 Απρίλη 1967: “Λαμόγια στο χακί”  

Πατρίς-Θρησκεία-10%, ή οι μπίζνες της Χούντας 

Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας

Χούντα και «οι τυφεκιοφόροι του εχθρού»

Τα ξεχασμένα σκάνδαλα της "Εθνοσωτήριου"

Ποιοί και πόσοι αντιστάθηκαν στη χούντα;

Μνήμες από το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21 Απρίλη 1967

Για την δολοφονία του Γιάννη Χαλκίδη

21η Απριλίου 1967: Η κατάληξη μιας χρόνιας πολιτικής κρίσης και η έναρξη μιας σκοτεινής περιόδου

Η λογοκρισία στα χρόνια της χούντας (Βίντεο)

Τα ατέλειωτα σκάνδαλα της «αδιάφθορης» χούντας

27 Μαρτίου 1970: Αρχίζει η δίκη των μελών της «Δημοκρατικής Άμυνας»

Στις 2 Μάρτη 1973 ο δικτάτορας Παπαδόπουλος παρεμβαίνει ο ίδιος στις αντιδράσεις για την επιστράτευση των φοιτητών 

Ο Παττακός και το «μυστρί»  

Η παράνομη έκδοση του «Θούριου»

Αποδόθηκε δικαιοσύνη σε ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, που συκοφάντησε άδικα τα χρυσά μας ναζάκια

Γράφει ο mitsos175.

 “Το πιο καλό σαπούνι το κάνει το Κομμούνι”. Αυτό μας είπε χθες η Αστική Δικαιοσύνη κρατώντας επάξια τον τίτλο του καλύτερου ανέκδοτου με δυο λέξεις. Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό. Έκπληξη θα ήταν αντίθετη απόφαση.
Πάλι καλά που δεν εκτέλεσαν τον Ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, που συκοφάντησε άδικα τα χρυσά μας ναζάκια.
Τα είπε νοσταλγούς. Τι νοσταλγοί ρε; Που την άκουσες τέτοια βρισιά; Φθηνά τη γλύτωσε. Αν ήταν λίγες μόνο δεκαετίες πριν, το λιγότερο που θα πάθαινε, θα ήταν μια φάλαγγα περιποιημένη και μετά θα τον έστελναν εξορία. Νόμιμα όλα αυτά φυσικά. Νόμιμα βασάνιζαν, τρομοκρατούσαν, σκότωναν, εξόριζαν...
Βιάστηκαν όμως. Στις 21 του Απρίλη έπρεπε να βγάλουν την απόφαση, τα πλυντήρια, όχι στις 20. Τα δώρα τα κάνουν στη γιορτή του άλλου...

Θα ρωτήσετε “δεν είναι η Χρυσή Αυγή νοσταλγοί του Χίτλερ”; Όχι λοιπόν δεν είναι! Αφού έτσι λέει το Δικαστήριο. Αναμένω τώρα την απόφαση, ώστε να δικαιωθεί επιτέλους κι ο γάιδαρος που πετάει, για να μπορεί να διεκδικεί τη θέση πιλότου.

Εγώ πάντως είμαι νοσταλγός της Ανεξάρτητης Ελληνικής Δικαιοσύνης και δεν ντρέπομαι καθόλου να το δηλώσω, όπως ντρέπονται οι ναζί για την ιδεολογία τους. Νοσταλγώ τη Δικαιοσύνη εκείνη που μέσα στους αιώνες έκανε αγάλματα στους τυραννοκτόνους, περνούσε από φωτιά και τσεκούρι τους προσκυνημένους κι έριχνε στην Πηγάδα τους προδότες στολίζοντας το χέρι της Θέμιδας με το κονσερβοκούτι.

Το έχουμε ξαναπεί, έχουμε πόλεμο, τι περιμένεις; Έλεος από τον εχθρό; Και μάλιστα από τον ταξικό εχθρό; Αυτός είναι ο πιο αδυσώπητος από όλους.
Αλλά όπως πάντα σεβόμαστε τις αποφάσεις του Ελληνικού Δικαστηρίου και όλων των Ψυχιατρικών Κλινικών. Δεν είναι ναζί οι της Χρυσής Αυγής. Παρεξήγηση, τα έχουμε πει τόσες φορές. Ιδού το σκεπτικό.

Δεν χαιρετάνε ναζιστικά τα μέλη της χρυσής συμμορίας, οι ναζί χαιρετούσαν αρχαιοελληνικά.
Δεν σκοτώνουν οι ακτιβιστές της ακροδεξιάς. Μετανάστες και αντιφασίστες πέφτουν πάνω στα μαχαίρια τους, εκεί που καθαρίζουν χόρτα. Και μάλιστα πέφτουν πολλές φορές οι απρόσεκτοι.
Δεν έχουν αγκυλωτούς σταυρούς, κανονικούς έχουν. Το λέει ο Αμβρόσιος που είναι παπάς. Κι αυτός έχει ολόιδιους για φυλαχτό.

Δεν είναι αυτοί ρατσιστές. Οι υπόλοιποι είμαστε μαύροι, ομοφυλόφιλοι, κομμουνιστές, ξένοι κλπ...
Δεν νοσταλγούν το Χίτλερ. Όχι, είναι απλά θαυμαστές του. Επίσης μην τους πείτε ότι αυτοκτόνησε, θα τους πληγώσετε, είναι ευαίσθητοι.
Αναπολούν επίσης “την ωραία εποχή της Χούντας που είχαμε τις πόρτες ανοικτές” και τα στόματα κλειστά. Σήμερα ξημέρωσε επέτειος. Θα κάνουν μερικές ανθρωποθυσίες για να τιμήσουν το γεγονός;

Όταν ζητωκραυγάζουν υπέρ των SS, το κάνουν γιατί εκτιμούν την αντρεία τους! Ξέρετε ρε τι θάρρος θέλει να ξεκοιλιάσει κάποιος εγκύους, να καταστρέψει ολόκληρα χωριά, να βιάσει και να εκτελέσει παιδιά, να βάλει φωτιά σε Εκκλησίες γεμάτες κόσμο, να ανοίξει την κάνουλα με το αέριο στους Εβραίους; Αυτά είναι κατορθώματα που αξίζουν παράσημο! Του πιο απάνθρωπου κτήνους που είδε ποτέ το φως του ήλιου. Θα τα κάνατε όμως εσείς αυτά; Όχι βέβαια. Ε αυτοί τα έκαναν.

Ευχαριστώ πάρα πολύ τους Έλληνες δικαστές που έβγαλαν αυτή την απόφαση. Έδειξαν με τον καλύτερο τρόπο ποιοι είναι και με ποιους. Ανεξάρτητοι; - Οπωσδήποτε! Έντιμοι; - Καλέ ναι!
Επίσης ο Άγιος Βασίλης μας φέρνει τα δώρα την Πρωτοχρονιά...    

Εξη χρόνια χωρίς τον σύντροφο Σάββα ...

Μια απ' τις πιο γνωστές πολιτικές αυτοκτονίες στα μνημονικά χρόνια, είχαμε σαν σήμερα 21/4/2012.
Βάζει τέλος στην ζωή του, στην Σταυρούπολη Ξάνθης, ο Σάββας Μετοικίδης.
Ο υπέροχος δάσκαλος, ο ακούραστος αγωνιστής, η φιγούρα που βρισκόταν πάντα μπροστά στις μάχες για ένα άλλο δημόσιο σχολείο, για την υπεράσπιση της εκπαίδευσης όλων των παιδιών από τα Πομακοχώρια ως την Αθήνα, στους αγώνες υπέρ των μεταναστών, των άνεργων, των εργαζόμενων, του πολιτισμού, όπως σημείωνε τότε ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Τιμώντας την μνήμη του συντρόφου Σάββα παραθέτουμε περασμένη ανάρτηση που είχαμε κάνει.

Πέρασαν πέντε χρόνια από την μέρα που ο ακούραστος αγωνιστής, ο υπέροχος δάσκαλος, πρωτοπόρος στους αγώνες, στις απεργίες, στις μικρές και μεγάλες καθημερινές μάχες μέσα και έξω από το σχολείο Σάββας Μετοικίδης επέλεξε να δώσει τέλος στην ζωή του.

 Εγγόνι προσφύγων και παιδί μεταναστών, αγαπούσε ιδιαίτερα τους μετανάστες. Ψυχή της παιδαγωγικής ομάδας και πρωτοστάτης επί πέντε έτη στο σχολείο ελληνικής γλώσσας για μετανάστες που λειτουργούσε με πρωτοβουλία του Συλλόγου μας τα έτη 2005 – 2009. Την τελευταία χρονιά λειτουργίας, το σχολείο μεταναστών είχε 100 μαθητές – μαθήτριες και λειτουργούσε με την εθελοντική και εντελώς αφιλοκερδή εργασία πέντε συναδέλφων. Ο Σάββας πρωτοστατούσε και γι’ αυτό οι υπόλοιποι συνάδελφοι πειρακτικά τον αποκαλούσαν «διευθυντή» του σχολείου. Οι μετανάστες τον εκτιμούσαν και τον αγαπούσαν όχι μόνο για την προσφορά του αλλά και για την ανθρωπιά του και το χαρακτήρα του. Δεν σταματούσε ποτέ να τους λέει ότι το σχολείο δεν ήταν μια κίνηση φιλανθρωπίας, αλλά αλληλεγγύης και μπορεί μια μέρα να χρειαστούμε κι εμείς τη δική τους αλληλεγγύη, σημείωνε ανακοίνωση του συλλόγου του μόλις έγινε γνωστό ότι μας "άφησε".
Ξαναφέρνουμε στην μνήμη μας, αυτόν τον καταπληκτικό σύντροφο, μέσα από ένα κείμενο που έγραψαν οι φίλοι και συνάδελφοι του τις μέρες του χαμού του,

Στο φίλο μας Σάββα 

Αγαπημένε μας συνάδελφε, σύντροφε και συνοδοιπόρε στον καθημερινό αγώνα του επαγγελματικού και κοινωνικού στίβου, πολύτιμε φίλε, Σάββα μας.

Λέμε και γράφουμε για σένα, προσπαθώντας να βρούμε απάντηση, στο γιατί της μοναχικής σου πράξης.

Γιατί εσύ, ένας άνθρωπος τόσο βαθιά πολιτικοποιημένος, έχοντας για χρόνια δώσει σκληρούς αγώνες, μέσα από το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα, επέλεξες να βαδίσεις με απόλυτα μοναχικό τρόπο, το δρόμο μακριά από τη σκληρή πραγματικότητα, που όλοι βιώνουμε.

Ήταν η βαθιά ευαισθησία σου αγαπημένε μας συνάδελφε, απέναντι στα προβλήματα που καθημερινά τα δυο τελευταία χρόνια διογκώνονταν και των οποίων ο ίδιος γινόσουν αποδέκτης, μέσω των γονέων και των μαθητών σου, καθώς και η άρνησή σου ν’ αποδεχτείς ότι είσαι και είμαστε εγκλωβισμένοι σ’ ένα άδικο και σκληρό παρόν, που έγινε ίσως η αιτία που σε οδήγησε να δώσεις μ’ αυτόν τον δραματικό τρόπο, την τελευταία σου μάχη, αυτή της προσωπικής σου επιλογής;

Μακάρι, να’ χαμε διαισθανθεί κάτι και να μπορούσαμε ν’ αλλάζαμε αυτή σου την απόφαση και τώρα να’σουν εδώ, μαζί μας, στο χώρο που με υπευθυνότητα, αγάπη , διάθεση, δρούσες και μοχθούσες καθημερινά στο σχολείο.

Σάββα, η παρουσία σου ήταν πολύτιμη στους μαθητές σου που γι’ αυτούς διαρκώς έτρεχες και μιλούσες, ανησυχούσες και πάλευες. Ήθελες να τους μεταδόσεις όχι μόνο γνώσεις αλλά και τρόπους για να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα και αισιοδοξία για το μέλλον.

Όλοι εμείς οι συνάδελφοι και φίλοι σου, νιώθουμε πολύ τυχεροί που σε είχαμε δίπλα μας όλο αυτό το διάστημα και ανταλλάξαμε μέσα από τις ατελείωτες συζητήσεις ,τις ανησυχίες, τους φόβους, τις ευαισθησίες, το θυμό, τις επιθυμίες μας, που μοιραστήκαμε το γέλιο, τις μικροχαρές και τις μικρολαχτάρες της καθημερινότητας.

Ο Νέστος σε κέρδισε τελικά κοντά του κι εμείς θα σε κρατήσουμε ζωντανό, στο μυαλό και στην καρδιά μας. Παρά το μεγάλο πόνο και παρόλο που μας είναι δύσκολο ν’ αποδεχτούμε τον τρόπο φυγής σου, θα συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε, με πίστη ότι θα καταφέρουμε ν’ αλλάξουμε αυτή την κοινωνία και ότι θα δώσουμε πάλι στο μέλλον την κλεμμένη του αισιοδοξία.

Οι φίλοι και συνάδελφοί σου 
στο 38ο και 120ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

Και οι "λειτουργοί της θέμιδας" "ξεπλένουν" την ναζιστική συμμορία καταδικάζοντας ευρωβουλευτή του ΚΚΕ

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018 | 9:05 μ.μ.

Το δημοσίευμα μας λέει ότι: "Με απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Σωτήρης Ζαριανόπουλος καταδικάστηκε σε χρηματική αποζημίωση ενός νυν και δύο πρώην βουλευτών της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, για δήθεν "εξύβριση και ηθική βλάβη" τους, όταν το 2012 σε συνέντευξη Τύπου, ως επικεφαλής της "Λαϊκής Συσπείρωσης" του Δήμου Θεσσαλονίκης, σε απάντηση δημοσιογραφικής ερώτησης για την πρόσκληση της Χρυσής Αυγής στις παρελάσεις, για την 28η Οκτωβρίου, δήλωσε ότι "οι νοσταλγοί του Χίτλερ, οι πολιτικοί απόγονοι των ντόπιων συνεργατών του βρωμίζουν τον τόπο και δεν έχουν θέση σε παρελάσεις και εκδηλώσεις που τιμούν την αντίσταση του λαού μας κατά των φασιστών – ναζιστών".

Καλά,  πάνε καλά οι δικαστές που έβγαλαν αυτοί την απόφαση; Που ζουν οι άνθρωποι; Καταδικάζουν τον ευρωβουλευτή του ΚΚΕ γιατί είπε τα αυτονόητα;
Προφανώς και οι Χρυσαυγίτες είναι νοσταλγοί του Χίτλερ. Αν είναι εντελώς απληροφόρητοι οι "λειτουργοί της Θέμιδας" για την ιδεολογία που πρεσβεύει αυτό το εγκληματικό μόρφωμα, ας ρίξουν μια ματιά σ’ αυτό το δημοσίευμα του Νίκου Μπογιόπουλου. Κι αν δεν τους αρκεί αυτό ας διαβάσουν ένα άλλο κείμενο που μας λέει ότι η παρέα Μιχαλολιάκου έκανε αγρυπνίες πάνω στους τάφους των Γερμανών στρατιωτών, θρηνώντας τον Χίτλερ

Οσο για το ότι οι Χρυσαυγίτες είναι πολιτικοί απόγονοι των καθαρμάτων που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές στην Ελλάδα, ούτε οι ίδιοι το κρύβουν με το "Τιμή και δόξα σε Χίτες και Ταγματασφαλίτες" να αποτελεί ένα απ' τα αγαπημένα τους συνθήματα.

Παρακολουθούμε δηλαδή σ' αυτή την φάση και την αστική δικαστική να συμμετέχει στην προσπάθεια ¨ξεπλύματος" της ναζιστικής συμμορίας.


Tα "κατορθώματα" των δουλεμπόρων (μιλάμε για τους "κλασικούς" όχι τους "γραβατωμένους" που είναι το ίδιο στυγνοί εγκληματίες) μέσα από ένα σοκαριστικό βίντεο.

Πέρασαν εκατοντάδες χρόνια από τότε που οι δουλέμποροι είχαν το στυγνό πρόσωπο των αποικιοκρατών, που "διαφήμιζαν" τις "επιδόσεις" τους με φωτογραφία όπως αυτή που παραθέτουμε.

Από τότε κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι. Η ανθρωπότητα προόδευσε, η "επίσημη" δουλεία καταργήθηκε, η τεχνολογία εκσυγχρονίστηκε. Πολλά επαγγέλματα θεωρήθηκαν παρωχημένα και εξαφανίστηκαν, καινούργια προέκυψαν συμβαδίζοντας με το πνεύμα της εποχής.

Το "επάγγελμα" όμως του δουλέμπορου εξακολουθεί να παραμένει προσοδοφόρο, να διευρύνει τους ορίζοντες τους και να "εισβάλει" σε νέες "αγορές". Αγορές που δημιουργούν οι "ανθρωπιστικοί πόλεμοι", οι στρατιωτικές επεμβάσεις, το μεκέλεμα ολόκληρων λαών.

Τώρα τα "κατορθώματα" των δουλεμπόρων (μιλάμε για τους "κλασικούς" όχι τους "γραβατωμένους" που είναι το ίδιο στυγνοί εγκληματίες) δεν τα "καμαρώνουμε" από ασπρόμαυρες φωτογραφίες αλλά μέσα από βίντεο που κατά καιρούς βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
Σήμερα αυτοί που χύνουν τον ιδρώτα και το αίμα τους στον βωμό του κέρδους, και αποτελούν τα θύματα των δουλεμπόρων, δεν είναι οι αυτόχθονες κάτοικοι περιοχών που δέχθηκαν την εισβολή "πολιτισμένων" κατακτητών, αλλά όσοι αποτελούν κάθε φορά τα θύματα ενός παρανοϊκού συστήματος. Ενός συστήματος, που λέγεται καπιταλισμός. Φτωχοί άνθρωποι, απελπισμένοι ίσως, με όνειρα όμως. Οπως ακριβώς κι εμείς. Απλώς τώρα έτυχε αυτοί να μπουν τώρα στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού και να ποτίσουν με το αίμα τους το "έδαφος" για να ανθίσουν τα κέρδη των καθαρμάτων κάθε μορφής.

Πριν κάποιο καιρό παρακολουθήσαμε την "δράση" των δουλεμπόρων με αφορμή την βύθιση ενός σαπιοκάραβου που μετέφερε "ανθρώπινο εμπόρευμα" στην Μεσόγειο. Σήμερα έρχεται στην δημοσιότητα το παρακάτω σοκαριστικό βίντεο στο οποίο παρακολουθούμε τις απάνθρωπες μεθόδους βασανισμού που χρησιμοποιούν οι δουλέμποροι για να αποσπάσουν χρήματα από τα θύματά τους.


Ανάλογες περιπτώσεις θα παρακολουθούμε συνέχεια όσο εμείς αφήνουμε αυτό το σύστημα να αντιμετωπίζει τις ζωές μας σαν "εμπόρευμα".
Και επειδή ίσως ορισμένοι ξεχνάνε να τους θυμίσουμε την τύχη που είχαν οι πρώτοι Ελληνες μετανάστες στην Αμερική. 

Είναι καθήκον μας να τους συντρίψουμε όπου κι αν είναι κρυμμένοι

Γράφει ο mitsos175. 

Κάποιοι ναζί γνωρίζουν να κρύβονται. Βέβαια η δίψα για αίμα, για καταστροφή, το μίσος για τους ανθρώπους, δεν αργούν να φανούν. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του ναζισμού είναι ο Κοινωνικός Δαρβινισμός.
Ο Δαρβίνος έχει τόση σχέση με αυτή την σαδιστική θεωρία, όση ο Ιησούς, με τη διαστροφή της Ιεράς Εξέτασης. Και στις δυο περιπτώσεις, όπως σε πολλές άλλες, κάποιοι καπηλεύτηκαν τα λόγια σπουδαίων ανθρώπων, αλλάζοντας τα προς το συμφέρον τους.

Ο Δαρβίνος έκανε μια επιστημονική Επανάσταση “Τα είδη δεν είναι σταθερά, αναλλοίωτα πράγματα. Έχουν όλα αληθινή ιστορία και μπορούν μόνο να γίνουν κατανοητά, μελετώντας το πώς μεταβάλλονται στο χρόνο”. Μίλησε μόνο σε ότι αφορά τη Βιολογία. Ήταν επιστήμων, όχι φιλόσοφος. Κατέρριψε όμως την τελεολογία η οποία υποστήριζε ότι “τα πάντα έχουν σκοπό, εντασσόμενα στο σχέδιο του Θεού”. Η τελεολογία δικαιολογούσε μ' αυτό τον τρόπο την Κοινωνική Ανισότητα. Με την κατάρρευσή της έπρεπε να βρεθεί μια νέα θεωρία, για να συνεχίσουν οι δυνάστες την εκμετάλλευση.

Αυτό προσπάθησε να πετύχει ο Κοινωνικός Δαρβινισμός. “Προστατεύοντας τους φτωχούς και αδυνάτους, διαστρεβλώνεται η ροή της επιβίωσης των ισχυρότερων και πλουσίων που θα δημιουργήσουν τελικά υγιέστερες κοινωνικές δομές”. Άρα για αυτούς οι φτωχοί είναι αδύναμοι και πρέπει να αφανιστούν!
Κατανοούμε πόσο απάνθρωπη και λάθος είναι αυτή η άποψη. Δικαιολόγησε επίσης τον Ατομικισμό, την Ιδιωτικοποίηση, τον Ιμπεριαλισμό, ενώ υιοθετήθηκε πλήρως από το Ναζισμό και τον Νεοφιλελευθερισμό. Υπάρχει λοιπόν μια ισχυρή σύνδεση νεοφιλελέ και ναζί.

Μάλιστα θεωρώ πιο επικίνδυνους τους πρώτους, διότι μπορούν να ελιχθούν και να κρυφτούν ευκολότερα. Πιστεύουν όμως τα ίδια. Άλλωστε ο ναζισμός υπερασπίστηκε το μεγάλο Κεφάλαιο, από όπου χρηματοδοτήθηκε. Τόσο οι ναζί όσο και οι νεοφιλελέ μισούν όλους τους φτωχούς. Η διαφορά είναι στο ποιον θα εξοντώσουν πρώτο. Οι ναζί λένε πως πρέπει να εξολοθρεύσουν πρώτα τους φτωχούς των άλλων κρατών, οι νεοφιλελέ να αρχίσουν να τρώνε τους ντόπιους. Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.

Η φυσική εξόντωση των φτωχών δεν οδηγεί βέβαια σε εξαφάνιση της φτώχειας, αλλά σε αύξηση της εξαθλίωσης, αφού όλο και περισσότερος πλούτος συγκεντρώνεται σε χέρια λίγων. Η ευθανασία, η στείρωση και ο επεκτατισμός, που θέλει ως μέσα, δημιουργούν περισσότερη δυστυχία. Οι περικοπές δαπανών επίσης.

“Αν και στη θεωρία του Δαρβίνου υπάρχει η αντίληψη του ανταγωνισμού λόγω της ανεπάρκειας των πόρων, αυτή η ανεπάρκεια ισχύει σε πολύ μικρό βαθμό στην κοινωνική ζωή, αφού ο άνθρωπος μπορεί σήμερα να παράγει τα αγαθά για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του. Η σπανιότητα των πόρων σήμερα δε θεωρείται φυσική, αλλά, αντίθετα, θεσπισμένη και βασισμένη στην ΑΝΙΣΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ”.

Κοντολογίς, όταν ακούω αδίστακτα παλιοτόμαρα να κατηγορούν φτωχούς συνανθρώπους μου, επειδή παίρνουν λίγα ψίχουλα, ξέρω πως πρόκειται για φασίστες και μάλιστα τους χειρότερους, τους πλέον αδίστακτους. Είναι καθήκον μας να τους συντρίψουμε όπου κι αν είναι κρυμμένοι. Αν δεν το κάνουμε, θα αφανίσουν ολόκληρο το ανθρώπινο είδος, στην προσπάθεια τους να κερδίσουν ατομικά.

Ο λόγος που θεωρώ ότι είμαστε περισσότερο από ποτέ κοντά στον αφανισμό μας μέσω ενός Πυρηνικού Πολέμου, είναι ακριβώς η ενίσχυση του Καπιταλισμού και των εγκληματικών θεωριών που τον συνοδεύουν. Όσο υπήρχε η Σοβιετική Ένωση υπήρχε Ελπίδα.
Οι Σοβιετικοί πίστευαν πως τελικά ο Κομμουνισμός θα υπερίσχυε με Επανάσταση στις αντίπαλες χώρες. Άρα δεν χρειάζονταν η πλήρης καταστροφή τους. Μπορούσαν λοιπόν να κάνουν κάποιες συμφωνίες με αμοιβαίο όφελος. Οι Καπιταλιστές ηγέτες απλά δεν ενδιαφέρονται για κανένα άλλο, εκτός από τον εαυτό τους. Θεωρούν το κέρδος των άλλων δική τους χασούρα. Συνεννοούνται επομένως δυσκολότερα και αθετούν τις συνθήκες ευκολότερα. Πότε λοιπόν κινδυνεύουμε περισσότερο;

Είναι χρέος μας να αγωνιζόμαστε κατά της εξάλειψης αυτής της αισχρής Ανθρωποφαγίας, που είναι η αιτία των μεγαλύτερων προβλημάτων μας. 

Τάσος Λειβαδίτης: Ο ποιητής της ήττας και μιας νίκης που δεν έχει έρθει ακόμα. (3 Βίντεο). Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1922

Σαν σήμερα, το 1922 γεννήθηκε στην Αθήνα ο ποιητής και αγωνιστής Τάσος Λειβαδίτης.

Στην ιστοσελίδα μας υπάρχουν δυο σχετικά αφιερώματα. Το πρώτο έχει επιμεληθεί ο Δημήτρης Δαμασκηνός και το δεύτερο η Αργυρώ Κραββαρίτη.

Ο Τ. Λειβαδίτης μαθητής Γυμνασίου ακόμα άρχισε να γράφει ποιήματα. Στην συνέχεια εγκαταλείπει την φοίτησή του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιου της Αθήνας, το 1940 και αφοσιώνεται στην Αντίσταση.

Οργανώνεται στην ΕΠΟΝ και παλεύει τον κατακτητή.

Την πάλη του μέσα απ’ τις γραμμές της ΕΑΜικής Εθνικής αντίστασης την πλήρωσε από το αστικό κράτος όπως και χιλιάδες άλλοι αγωνιστές με εξορίες στον Μούδρο, στον Αϊ - Στράτη και τη Μακρόνησο. 

Ο Τάσος Λειβαδίτης δεν λύγισε σε ξερονήσια και φυλακές δεν λύγισε όταν έβλεπε τις ήττες ("ήττες συντρόφισσες" όπως τις αποκαλούσε) να μαστιγώνουν όλα όσα πίστεψε. Είχε το θάρρος να σκεφτεί και να αναστοχαστεί πάνω σε όλες τις βεβαιότητες που μάστιζαν το επαναστατικό κίνημα. 


Στις φωτογραφίες ο Λειβαδίτης εξόριστος στον Αϊ-Στράτη το 1951, μαζί με τη σύζυγό του Μαρία και την κόρη τους Βάσω.

Θεωρήθηκε ο ποιητής της ήττας και μιας νίκης που δεν έχει έρθει ακόμα, αλλά όταν κάποια στιγμή παρουσιαστεί, θα του χρωστάει πολλά.

Μετά την απελευθέρωση από τις δυνάμεις του άξονα αρθρογραφεί όπως και πολλοί άλλοι αριστεροί διανοούμενοι της εποχής στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα», ενώ την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Μάχη στην άκρη της νύχτας», την εκδίδει το 1952.
Ένα χρόνο μετά δημοσιεύει το «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου», το «λαϊκό ανάγνωσμα» της Αριστεράς, για το οποίο του απονέμεται το πρώτο βραβείο ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία.

Το βιβλίο αργότερα κατασχέθηκε, με αιτία το φιλειρηνικό του περιεχόμενο.

Κατά τη διάρκεια της εξορίας του, ο Τάσος Λειβαδίτης, έγραψε το «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου», το οποίο θεωρήθηκε «κήρυγμα ανατρεπτικό» και κατασχέθηκε.


Ναι αγαπημένη μου, 
εμείς γι᾿ αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε 
για να μπορούμε νά ῾χουμε μια πόρτα, ένα άστρο, ένα σκαμνί 
ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ. 

 Για να ῾χουμε έναν έρωτα που να μη μας τον λερώνουν 
ένα τραγούδι που να μπορούμε να τραγουδάμε 
Όμως αυτοί σπάνε τις πόρτες μας 
πατάνε πάνω στον έρωτα μας.

Πριν πούμε το τραγούδι μας μας σκοτώνουν. 
Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν. 
Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε 
φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε 
φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και το αλφαβητάρι του παιδιού μας 
φοβούνται τα χέρια σου που ξέρουν να αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά
και να μοχτούν τόσο αντρίκια 
φοβούνται τα λόγια που λέμε οι δυο μας με φωνή χαμηλωμένη 
φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί 
μας φοβούνται, αγάπη μου, και όταν μας σκοτώνουν 
νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ. 

 Τάσος Λειβαδίτης - Ποιήματα 

 Στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη μελοποιήθηκαν από το Μίκη Θεοδωράκη και δημιουργήθηκαν αξέχαστα τραγούδια, όπως το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά», το «Σαββατόβραδο» αλλά και το «Δραπετσώνα», που στιγμάτισαν εκτός από τις επερχόμενες γενιές, κυρίως αυτή της δεκαετίας του 60
.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, δεν θα πάψεις ούτε στιγμή να αγωνίζεσαι για την ειρήνη και το δίκιο. Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλη σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές, το πρόσωπο σου θα ματώσει απ τις σφαίρες, μα ούτε βήμα πίσω. 

Τάσος Λειβαδίτης 

 ***

Nτοκιμαντέρ της ΕΡΤ. Για τον ποιητή μιλούν η καθηγήτρια Πανεπιστημίου ΣΟΝΙΑ ΙΛΙΝΣΚΑΓΙΑ και οι ποιητές ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ και ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ.

Κατά τη διάρκεια της εκπομπής διαβάζονται αποσπάσματα του έργου του και προβάλλονται πλάνα αρχείου όπου εμφανίζεται να απαγγέλλει ο ίδιος ο Τ. ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ.
 

«Σφίξαμε το χέρι τόσων συντρόφων! 
Οταν καμιά φορά λιποψυχάμε 
νιώθουμε σαν ένα μαχαίρι να τρυπάει την παλάμη μας 
η ανάμνηση του χεριού τους. 

Κι όταν κάνουμε το καθήκον μας 
νιώθουμε κάτω απ' την παλάμη μας 
κάτι σίγουρο κι ακέριο 
σα να κρατάμε μες στα χέρια μας ολάκερο τον κόσμο».


«Κάτω απ' την παλάμη μας»


Διαβάστε ακόμα:
 
Έρωτας, Επανάσταση και ένα μικρό αστέρι στο έργο του Τάσου Λειβαδίτη

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger